رویای خیس،*
23 بازدید
تاریخ ارائه : 1/14/2013 11:24:00 AM
موضوع: ادبیات فارسی

 پشت شیشــــــــه

پشت این پنجره ی سرد اتـــــــاق...

پشت پلک شب و در گوشه ی طــــــــاق...

چشم می دوزم بـــــــــــاز

بر رخ سردو سپید مهتــــاب

با خودم می گویم ای مهتـــــــــاب

تو مگر بیکاری که نشستی و دله غم زده ام می نگــــــــری؟!

اندکی میگــــــــذرد...

ابرها می رقصــــــــند

آسمان می غــــــــرّد

ابرهای تــــیره،

که دله تک تکشان چون دله من غـــــم دارد

در تکاپو و تلاشندو به اندیشه ی باریدن خویــــــــــش

وه چه افکار که در سر دارند!!

آسمان پرده برانداخت ز سرّ ابرهــــــــا...

آه باران شبانگــــــــــــاه...!

آنچه این دل گاه و بی گـــــــــــاه

طلب میکند از همسایه ی مـــــــــــاه...

اولین قطره ی باران گونه ام را تر کـــــــــــــرد

حال من بهتر کرد

در هوای خودو در ایـــــــن

کوچه های تر و تاریک خیالم غرقم، ناگاه

به خود می آیم

دست پر مهر نسیم اســــــــــت

که این پرده ی افکار مرا می دردو

با خودش می بردو

باز لبه پنجره می آوردم...

چهره ام آه چه خیس اســـــــت

انگـــــــــــار

من به جای ابرها می گریـــــــــــــم...